Het meisje in de vensterbank

vensterbank

Een mager meisje zat in de vensterbank. Om de winterse kou tegen te gaan had ze een warme fleecedeken om haar lichaam heen gewikkeld terwijl ze naar de witte straten keek.
De enige neerslag waarbij mensen vrijwillig de straat op gaan; sneeuw. Het meisje in de vensterbank keek naar de kinderen die met elkaar een grote sneeuwpop probeerden te bouwen.

De mok met chocolademelk die naast haar stond was flink aan het afkoelen, maar ze had er geen oog voor. Ze had alleen oog voor de vrolijk lachende kinderen onder haar raam. Ze zou er zoveel voor over hebben om ook buiten in de sneeuw te kunnen spelen. Om met haar vrienden een sneeuwballen gevecht te houden, of om te gaan schaatsen.
Terwijl ze aan haar vrienden dacht, aan alle leuke herinneringen met hun, ging ze met haar hand over haar kale hoofd. Al 3 jaar had ze kanker, al 3 jaar vocht ze tegen de ziekte om haar leven langer te laten duren. Ze was het zat. Ze was te moe geworden om dag in dag uit te vechten. Ze had er de energie niet meer voor.

Het meisje in de vensterbank legde haar hoofd tegen het raam en keek naar de sneeuwpoppen die al bijna klaar waren. Sneeuwpoppen met stokjes als armen en steentjes als ogen. Ze zou er zo graag ook een willen maken met haar ouders. Haar vader die er altijd voor haar was en haar moeder die haar altijd weer mooi opmaakte om maar te verbergen hoe zwak en hoe moe ze er altijd uitzag.

Het meisje in de vensterbank slaakte een diepe zucht en ze veegde een traan weg terwijl ze met een glimlachje zag hoe de sneeuw in grote vlokken weer naar beneden kwam vallen. Het was mooi geweest, haar gevecht moest maar eens klaar zijn. Ze kon haar ouders niet langer laten lijden.

Het meisje in de vensterbank vond dit wel een mooi moment. Een mooi moment om haar zieke lichaam achter te laten op deze wereld. Een mooi moment om haar ouders uit hun lijden te verlossen. Een prachtig moment om dood te gaan.
Ze liet haar hoofd tegen het koude raam rusten en sloot haar ogen. Langzaam, heel langzaam verliet het leven haar lichaam. Langzaam, heel langzaam ging ze naar een mooie plek. Een plek waar ze niet meer ziek zou zijn. En langzaam, heel langzaam gaf ze haar ouders hun oude, onbezorgde leven weer terug.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s