Met open ogen

met open ogen

“Wat denk je dat ik allemaal nodig heb?” De jongen pakt een bruine, katoenen rugzak van de plank uit de kast, en gooit hem op het bed waar hij al anderhalf jaar op slaapt. “Wat zeg je?” Hij richt zijn blik even op de witte muur rechts van hem, maar kijkt dan snel weer naar de kleding in zijn kast. “Natuurlijk neem ik kleren mee, wat denk jij dan? Maar behalve dat, wat nog meer?” Hij haalt een paar shirts van de hangertjes af en stopt die vervolgens zorgvuldig in zijn tas. “Geld is ook wel handig inderdaad, maar hoe ga ik daaraan komen?” Aan zijn felblauwe ogen kun je zien dat hij ergens van schrikt. “Stelen?” De jongen schudt hevig met zijn hoofd, waardoor zijn ietwat langere blonde haren ritmisch meebewegen. “No way. Dat is echt onmogelijk, ze zullen me zeker weten betrappen. En-” Abrupt stopt hij met praten, alsof hij wordt onderbroken en meteen heerst er een doodse stilte in de kamer.
Terwijl de jongen doorgaat met het inpakken van zijn tas, zie je aan zijn gezichtsuitdrukking en bewegingen dat hij ergens geconcentreerd naar luistert. Maar waarnaar? Nergens zie je een oordopje dat kan leiden naar een telefoon op I-Pod.
“Goed plan. Ik vertrouw op je, Mariska.” Hij lijkt iemand te omhelzen, en dat terwijl er niemand bij hem is.

Een zacht geklop vult de stilte en zodra de bruine, houten deur open gaat, laat hij los wat hij net nog een knuffel gaf.
“Komt u mee, Meneer Mastenbroek? Het eten is klaar.” Een vrouw met kort, zwart haar staat in de deuropening. Waarschijnlijk een verzorgster hier.
“Noem me nou eens gewoon Levi.” Hij zet een boos gezicht op en loopt –de vrouw daardoor half uit de deuropening duwend- de kamer uit. “Mariska praat tenminste wél normaal tegen me.”
“Mariska bestaat niet.”
“Wel waar. Kom nou maar mee, het eten wordt koud.” De deur van zijn slaapvertrek trekt hij achter zich dicht en samen met de vrouw loopt hij naar de gezamenlijke eetzaal.

Om het even een beetje duidelijker te maken; Meneer Mastenbroek, Levi dus, heeft –zoals je denk ik al wel doorhad- een denkbeeldige vriendin. Toen zijn ouders er anderhalf jaar geleden achter kwamen, hebben ze hem in dit gekkenhuis gestopt en nu zit hij hier dus nog steeds. Maar voor hoelang nog?

De deur vliegt open en Levi komt weer binnen. “Wat was dat smerig zeg!” Hij trekt een vies gezicht. “We aten spruiten.” Als hij zijn deur weer heeft gesloten, ziet hij de tas weer op zijn bed liggen. “Naja, laten we maar weer verder gaan.” Er verdwijnen weer wat spullen in de katoenen tas. “Wat?” Zijn ogen worden groter. “Niet gelukt?” Hij haalt nonchalant zijn schouders op. “Dan maar liften, of zo. Zolang ik hier weg kan, vind ik het best.”

“Oké, ik heb alles wat ik nodig heb. Jij zorgt ervoor dat ik veilig weg kan komen, hè?” Hij slingert behendig de bruine tas over zijn linker schouder. “Let’s go!”
De jongen opent de deur van de kamer waar hij anderhalf jaar lang verbleef, om hem nu voorgoed te verlaten en loopt zo zachtjes mogelijk de gang op, om vervolgens de deur muisstil weer achter zich te sluiten. Onderweg naar buiten, kijkt hij af en toe wat schichtig om zich heen en lijkt hij soms geconcentreerd naar iets te luisteren. Zijn vriendin misschien?

Eenmaal buiten aangekomen slaakt de jongen een diepe zucht van opluchting. “Het is ons gelukt, Mariska!” Hij grijnst van oor tot oor waardoor zijn witte tanden goed zichtbaar zijn, maar terwijl hij zoekend om zich heen kijkt, verdwijnt de grijns langzaam maar zeker van zijn gezicht. “Mariska? Waar ben je?”
Na nog ongeveer een minuutje te hebben gezocht, besluit hij zijn tocht naar huis door te zetten. Hij mag het nu niet meer verpesten door betrapt te worden. Niet na alles dat Mariska voor hem heeft gedaan. Geen tijd meer te verliezen, op naar de vrije wereld en weg van dit gekkenhuis.

Inmiddels staat Levi al een half uur langs de kant van de snelweg in de hoop dat iemand zo aardig wilt zijn om hem een ritje naar huis aan te bieden.
“Mariska, waar ben je nou? Ik kan dit niet zonder je. Ik mis je lange, bruine krullen die altijd zo glanzen in het zonlicht, en je prachtige groene ogen die me altijd stralend aankijken. Wat moet ik nou doen?” Een diepe zucht verlaat zijn tere lichaam en hij trekt zijn beanie nog wat verder over zijn ogen. Niet dat het wat helpt tegen de kou, maar het gaat om het idee, right?

Een auto rijdt toeterend langs en weer een ander doet alsof hij stopt, maar trapt dan ineens het gaspedaal keihard in.
“Ik kan dat soort mensen wel afschieten. Hoe kom ik nou ooit thuis? Mariska, ik heb je nodig. Ik kan dit niet alleen.”
Vermoeid laat de jongen zich -na nog vijf eindeloze minuten gestaan te hebben- zich in de berm zakken. Zijn knieën trekt hij hoog op, waarna hij zijn armen eromheen slaat. Zijn hoofd eindigt op zijn knieën.

Ondertussen begint het al aardig donker te worden en zelfs de lantarenpalen branden al. Nog steeds rijden de auto’s gewoon in volle vaart voorbij en stopt niemand voor de jongen in de berm.
Zien ze hem echt niet? Of willen ze hem gewoon niet zien? Hij is toch ook maar een jongen… Dan wel een jongen met een denkbeeldige vriendin, maar toch. Hij is en blijft een mens.

Een paar koplampen laat de skater-boy in de berm oplichten. Zo te horen vermindert de bestuurder van de auto vaart.
Benzine op? Autopech? Of misschien toch nog iemand die hem een lift naar huis wilt aanbieden?

De auto stopt ongeveer twee meter voor Levi. Hij lijkt te ontwaken uit een trans en staat op. Hoe dichter hij bij de auto komt, hoe zenuwachtiger hij wordt en hoe meer hij hoopt op een lift naar huis.
Aangekomen bij het raampje aan de bijrijderskant, blijft hij stil staan. Langzaam wordt het raampje naar beneden gedraaid en een lampje wordt aangedaan. Er verschrijnt een meisje met lange, bruine krullen en prachtige groene ogen.
“Mariska?”
“Ik zei toch dat ik je zou helpen.”

One thought on “Met open ogen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s